Najpierw przyjrzyjmy się dwóm przekładom Hebrajczyków 1,8, żeby pokazać różnicę.
Biblia Tysiąclecia
„Do Syna zaś: Tron Twój Boże na wieki wieków, berło sprawiedliwości berłem królestwa Twego”
Przekład Nowego Świata
„Natomiast o Synu mówi: „Bóg jest twoim tronem po wieczne czasy, już na zawsze, a berło twojego Królestwa jest berłem sprawiedliwości. „
Tekst grecki Nestle Alanda
πρὸς δὲ τὸν υἱόν· ὁ θρόνος σου ὁ θεὸς εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος , καὶ ἡ ῥάβδος τῆς εὐθύτητος ῥάβδος τῆς βασιλείας σου.
Dosłowne tłumaczenie
„Do zaś Syna: Tron Twój Bóg* na wiek wieku, i berło prostolinijności berłem królestwa Twego”(* możliwe „Boże”, jeśli potraktuje się Theos w mianowniku jako wołacz)
Tekst grecki Westcotta i Horta
πρὸς δὲ τὸν υἱόν, Ὁ θρόνος σου ὁ θεὸς εἰς τὸν αἰῶνα [τοῦ αἰῶνος ], καὶ ἡ ῥάβδος τῆς εὐθύτητος ῥάβδος τῆς βασιλείας αὐτοῦ·
Dosłowne tłumaczenie
„Do zaś Syna: Tron Twój Bóg na wiek [wieku], i berło prostolinijności berłem królestwa Jego”
Jeśli się przyjmie wariant Westcotta i Horta z końcówką „Jego”, wtedy „Theos” nie może być przetłumaczone jako wołacz „Boże”, bo nie pasuje to do końcówki „Jego”.
A teraz moje wielkie zdziwienie. 🙂
Dlaczego Świadkowie Jehowy, którzy tłumaczyli swoją Biblię z tekstu Westcotta i Horta nie przetłumaczyli za tekstem z końcówką”Jego”? Wtedy nie musieliby dyskutować na temat tego Theos, czy oddać jako „Bóg” czy jako „Boże”. Mieliby po prostu tekst „Tronem twoim Bóg (…) berło królestwa Jego”. Wystarczy, że powiedzieliby: Mamy tak w tekście greckim, z którego tłumaczymy, a ten tekst wyklucza oddanie Theos, jako wołacz „Boże” w Hebr 1:8.
I właśnie to mnie dziwi, że wybrali wersję, którą można przetłumaczyć na dwa różne sposoby, zamiast wersji, którą można oddać tylko w jeden sposób. I to w sposób, który z punktu widzenia teologii ich organizacji byłby bardziej pożądany. Dlatego tak postąpili?
Oto wielka tajemnica wiary 🙂
Myśli Agenta :) 